Χριστουγεννιάτικο οικολογικό μήνυμα !

Ευχές ανταλλάξαμε; Δεν ανταλλάξαμε...

Το κράτος της ντροπής

Βία για τη βία, ψεύδη για να καλύψουμε τις πικρές αλήθειες, ακραίες
απόψεις για να καλύψουμε τα κυβερνητικά λάθη, αντίδραση για κάθε
παράνομη δράση, εκρήξεις οργής και όποιον πάρει ο χάρος,
καταπιεσμένοι που επαναστάτησαν εναντίον βολεμένων που έχασαν την
ησυχία του καναπέ τους. Αυτή είναι η εικόνα της Ελλάδας το τελευταίο
τριήμερο, αυτή ήταν η εικόνα της Ελλάδας από την αρχή της ύπαρξης
της ως οργανωμένο κράτος. Σκύβουμε το κεφάλι και
ανεχόμαστε…ανεχόμαστε τη κλεψιά, το δούλεμα, τη καταπίεση, το ότι
σου πετάνε ψίχουλα και αργότερα απαιτούνε να τους δώσεις πίσω
ολόκληρο το καρβέλι, τους πολίτες που πέφτουν πάνω σε
ανυποψίαστες ζαρντινιέρες, τις ροζ βίλες, τις κίτρινες βίλες, τις
πράσινες βίλες, τα 6.562.853 διαμερίσματα που ανήκουν στη σύζυγο
και στα τέκνα του εκάστοτε βουλευτή, το ξεκοκάλισμα της δημόσιας
περιουσίας από εκπροσώπους λαού και θεού, τις παροχές βοήθειας
προς τις τράπεζες, που μας γδύνουν, για να μπορέσουν να συνεχίσουν
το γδύσιμο την ώρα που ο λαός πεινάει, τη Vodafone, τη Siemens, τα
ομόλογα, την Ολυμπιακή, τον Ο.Τ.Ε, τα καμένα στη Πελοπόννησο, τις
αποζημιώσεις ψίχουλα που έδωσαν στους πυρόπληκτους και που τώρα
απαιτούνε πίσω, την υπόθεση Ζαχόπουλου (τι να κάνει άραγε αυτό το
παλικάρι;), την ύπαρξη γενιάς των 700€ και κάτω, τους κουμπάρους,
τους θείους, τα ξαδέρφια και τα ανήψια, τους δαρμένους συνταξιούχους,
τους δαρμένους μαθητές, φοιτητές, καθηγητές, το ξύλο που έφαγε ο
κάθε πικραμένος επειδή βγήκε να διεκδικήσει το δίκιο του, τους
αλλοδαπούς που αυτοκτονούν από τον τρίτο όροφο των κτιρίων,
άχρηστοι πρωθυπουργοί, υπουργού, υφυπουργοί και όλο το κακό
συναπάντημα το οποίο αρνείται να αναλάβει οποιαδήποτε ευθύνη καθώς και
πεισματικά να παραιτηθεί παρόλα τα δεινά που έχουν προκαλέσει, τα
ΜΜΕ-κοράκια που τρίβουν τα χέρια τους κάθε φορά που ξεσπάνε
ταραχές και ενδόμυχα χαίρονται για τις καταστροφές που θα
ακολουθήσουν προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού τους, τα ΜΜΕ τα
οποία δεν διστάζουν να ασελγήσουν πάνω στο πτώμα και τη μνήμη
οποιουδήποτε, μετατρέποντας τη κάθε θλιβερή στιγμή σε φιέστα για
χάρη της τηλεθέασης.

Υποτασσόμαστε μπροστά σε ένα αστυνομοκρατούμενο κράτος το οποίο
σε δαγκώνει για να μη σκεφτείς να αντιδράσεις και αν το αποτολμήσεις
ορμά για να σε ξεσκίσει. Έρχεσαι σε επαφή με τα όργανα της τάξης
και σφίγγεσαι και ας μην έχεις κάνει κάτι.
Φοβάσαι…φοβάσαι μη τυχόν σε μπλέξουν στα καλά καθούμενα
και αρχίσουν να σε σέρνουν από κρατητήριο σε κρατητήριο,
σε ξυλοφορτώσουν και σε πετάξουν σε ένα κελί μέχρι να δικαστείς και
όλα αυτά γιατί βρέθηκες σε λάθος μέρος τη λάθος στιγμή, είτε γιατί
αντιμίλησες, είτε γιατί απλά έτυχε να φοράς πράσινα All Star. Αν αυτό
δεν είναι φασισμός δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να είναι. Το ότι η εκάστοτε
κυβέρνηση εκλέγεται με ψηφοφορία δεν σημαίνει ότι και όλα τα όργανα
του κράτους λειτουργούν με απόλυτα διαφανείς και δημοκρατικές διαδικασίες.
Και όταν αυτά τα όργανα του κράτους, τα οποία έχουν έναν
τόσο ευαίσθητο ρόλο να επιτελέσουν, στελεχώνονται από τον κάθε
“αγράμματο” κομπλεξικό μπασκίνα, ο οποίος αφήνοντας τον
μικρόκοσμό του και παίρνοντας ένα όπλο στο χέρι, θεωρεί πως έχει
μεταμορφωθεί σε έναν από τους πραίτορες της πόλης (από λόγο του
πρώην υπουργού δημοσίας τάξης Β.Πολύδωρα απευθυνόμενος σε
αστυνομικούς), τότε έχουμε τη γένεση ενός μικρού Judge Dread, ο
οποίος δικάζει και εκτελεί επιτόπου την ποινή που έχει, ερήμην της
πολιτείας, αποφασίσει…

Όλα αυτά συσσωρεύονται στη μνήμη του κόσμου και όταν
μαζευτούν πολλά μαζί, περιμένουν τη τελική σταγόνα
που θα ξεχειλίσει το ποτήρι. Και όταν η σταγόνα αυτή είναι ένα
δολοφονημένο αμούστακο παιδί, τότε το ποτήρι δεν ξεχειλίζει απλά,
εκρήγνυται. Και το ωστικό κύμα παρασύρει οτιδήποτε συναντήσει στο
διάβα του. Ο φόβος μετατρέπεται σε οργή και η πληγωμένη κοινωνία
βρυχάται. Δυστυχώς όχι συσπειρωμένη, μόνο η μισή…η άλλη μισή
συνεχίζει να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου με το να πίνει τον καφέ της
ατάραχη στην παραλία, να ασχολείται με τον ΠΑΟΚ που έφερε
ισοπαλία μέσα στη Τούμπα και με το πότε θα αγοράσει την επόμενη
Luis Vittone τσάντα της γιατί η περσινή πάλιωσε…τι ωραία που είναι η
ζωή τραλαλί τραλαλό. Και το χειρότερο δεν είναι η απάθεια, αλλά το
επικριτικό βλέμμα που ρίχνουν στους υπόλοιπους μισούς, που
τόλμησαν να σηκώσουν κεφάλι στους αφεντάδες τους και
καταστρέφουν τα πάντα στο πέρασμα τους. Δεν θεωρώ σωστό το να
καταστρέφονται περιουσίες ανθρώπων οι οποίοι μοχθούν για να τα
βγάλουν πέρα, αλλά μπορώ να δεχτώ ότι η υλικές ζημιές είναι φυσικό
επακόλουθο μιας ανομοιογενούς μάζας η οποία ξεσπάει με οργή, η
κάθε μια για τους δικούς της λόγους και όλη μαζί για μια δίκαιη
κοινωνία.

Δεν ξέρω αν είναι μάταιο ή όχι να επαναστατείς και να
διαδηλώνεις κάθε τρεις και λίγο και τίποτα να μην αλλάζει. Η ιστορία
κάνει κύκλους και η κατάσταση παραμένει η ίδια για δεκαετίες τώρα.
Από τη δολοφονία του δεκαεξάχρονου Μιχάλη Καλτεζά το 1985 στη
δολοφονία του δεκαεξάχρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου το 2008 έχουν
μεσολαβήσει 23 χρόνια και η Ελλάδα εξακολουθεί να σκοτώνει τη
νεολαία της, επειδή τη θεωρεί επικίνδυνη. Παρόλα αυτά η κοινωνία
εξεγείρεται, φοράει το οργισμένο προσωπείο της και δείχνει ότι πονά
και ότι δεν έχει αποχαυνωθεί στο σύνολο της. Τρίζει τα δόντια και
απαιτεί ένα καλύτερο αύριο για όλους, όχι μόνο για τους μισούς. Δεν
θα ήθελα ποτέ να πάψω να ονειρεύομαι και να καταλήξω ένας στυγνός
πραγματιστής, ο οποίος θεωρεί ότι όλα είναι μάταια και ότι τίποτα ποτέ
δεν πρόκειται να αλλάξει… το να μην έχεις όνειρα είναι να μην έχεις
στόχο…πες με ρομαντικό πες με χαζό πιστεύω ακράδαντα πως από τις
στάχτες γεννιέται ζωή, η φύση το έχει αποδείξει και εμείς ως κομμάτι
της δεν αποτελούμε την εξαίρεση.

Η κάθε έκρηξη είναι και πιο δυνατή από τη προηγούμενη
και ίσως όχι αυτή τη φορά, αλλά την επόμενη ή τη μεθεπόμενη
τα πράγματα να αλλάξουν και να τεθούν οι βάσεις
για μια κοινωνία δίκαιη, απαλλαγμένη από όλους τους
υπεύθυνους-ανεύθυνους και τα λοιπά μιάσματα της εξουσίας,
τους οπλισμένους τραμπούκους που δήθεν φυλάσσουν τους πολίτες και
τους δοσίλογους νοσταλγούς περασμένων καθεστώτων, η οποία θα
έχει ως μοναδικό κέντρο τον άνθρωπο και τη φροντίδα αυτού.

Θα ήθελα να βάλω μια τελεία σε όλες τις παραπάνω σκέψεις απαντώντας
στο ερώτημα το οποίο κατά κόρον έχει ειπωθεί από χείλη συνανθρώπων
μας τις τελευταίες τρεις ημέρες, με μια άλλη ερώτηση. Στο “Αν ήταν το
δικό σου κατάστημα ή το δικό σου αυτοκίνητο αυτό που καίγεται, θα
έλεγες τα ίδια;” με τη σειρά μου ρωτώ “Αν το παιδί που σκότωσαν ήταν
ο δικός σου αδερφός, το δικό σου παιδί, ο δικός σου άνθρωπος, θα
εξακολουθούσες να ασχολείσαι με τζαμαρίες καταστημάτων, φλεγόμενα
αυτοκίνητα και κατεστραμμένα χριστουγεννιάτικα δέντρα;”

Η ανθρώπινη ζωή είναι ανεκτίμητη και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν
εμπόρευμα. Ίσως από αύριο όλα να γυρίσουν στους κανονικούς τους
ρυθμούς, και να φερόμαστε σαν να μη συνέβη ποτέ τίποτα. Ίσως να
σκύψουμε το κεφάλι για ακόμη μια φορά και να συνεχίσουμε να
εκτελέσουμε το έργο μας ως γρανάζια της μηχανής αυτού του κράτους
της ντροπής. Το μήνυμα όμως έχει ήδη περάσει. Το κοινωνικό σύνολο
δεν πέθανε, απλά είναι πληγωμένο και φοβισμένο και την επόμενη
φορά που θα νιώθει πως κινδυνεύει από το “κράτος δικαίου”, δεν θα
διστάσει να δείξει τα δόντια του με μεγαλύτερο μένος και περισσότερη
αποφασιστικότητα. Είθε να επικρατήσει η λογική και η πολιτεία αυτή να
πάψει να σκοτώνει τα παιδιά της, κυριολεκτικά και μεταφορικά…

Εις το επανιδείν μικρέ Αλέξανδρε...

Vooperman

Κατάλαβε ότι είχε μπλέξει, με το που είδε από το παράθυρο του διαμερίσματος του, το μαύρο αυτοκίνητο παρκαρισμένο στο απέναντι πεζοδρόμιο, με δυο "μπάτσους" να κάθονται αμέριμνοι μέσα σε αυτό και να κοιτούν προς το μέρος του. Κάποιος τον είχε "καρφώσει" και πολύ θα ήθελε αυτή τη στιγμή να ξέρει ποιος, να του κόψει τα αρχίδια και να του τα δώσει να τα φάει....ποιος θα μπορούσε να ήταν;
Από τη χθεσινή δουλειά που έκανε στη τράπεζα, αποκλείετε, μιας και δεν άφησε κανένα μάρτυρα πίσω του! Εκτελέστηκαν άπαντες, καταστράφηκαν όλες οι κάμερες ασφαλείας με το υλικό που είχαν καταγράψει από το χώρο ρου εγκλήματος, ενώ κατά την έξοδό του, για καλό και για κακό ανατίναξε ολόκληρο το οικοδομικό τετράγωνο, πυροδοτώντας μια δεκατρετράκιλη βόμβα καθαρής νιτρογλυκερίνης, την οποία είχε τοποθετήσει αποβραδίς στην είσοδο του καταστήματος. Περίεργο....δίχως μάρτυρες και όμως οι μπάτσοι κατάφεραν να εντοπίσουν τα ίχνη του...είτε αποκτήσανε μαντικές ικανότητες είτε κάποιος τον είχε δώσει στεγνά. Αν δεν μάθαινε το πως θα έσκαγε, όμως δεν είχε χρόνο για άλλες σκέψεις. Έπρεπε να εγκαταλείψει το κτίριο το συντομότερο δυνατόν, όσο είχε ακόμη την ευκαιρία να το κάνει χωρίς να γίνει αντιληπτός.
Ξεχύθηκε στο διάδρομο και με μεγάλες δρασκελιές άρχισε να ανεβαίνει τις σκάλες που οδηγούσαν στην ταράτσα, ενώ παράλληλα άρχισε να ξεκουμπώνει το πουκάμισο του. Από κάτω αποκαλύφθηκε ένα τεράστιο V κεντημένο στο στήθος του. Του είχε στοιχίσει 250€ το συγκεκριμένο tattoo, όμως ήταν μια επένδυση η οποία άξιζε τα λεφτά της και με το παραπάνω. Ήταν τόσο φυσικό και τόσο ταιριαστό πάνω του, που θα νόμιζε κανείς πως το είχε από γεννεσημιού του! Συνέχισε να ανεβαίνει τις σκάλες μέχρι που βρέθηκε μπροστά σε μια πόρτα. Την έσπρωξε με δύναμη και βρέθηκε στην ταράτσα.

Έμεινε ακίνητος για μια στιγμή και απόλαυσε τον ήλιο που αδύναμα εκείνη τη στιγμή έριχνε τις τελευταίες ακτίνες του, πριν αρχίσει να δύει. Πήρε μια βαθιά ανάσα και ένιωσε να καίγονται τα πνευμόνια του από το καυσαέριο και τη μυρωδιά της βενζίνης τα οποία ήταν διάχυτα στην ατμόσφαιρα. Ποτέ δεν του άρεσε η πόλη και τώρα του δινόταν η ευκαιρία να αφήσει αυτήν και ότι άλλο τον εκφύλιζε, μια για πάντα πίσω του.

Πλησίασε στην άκρη της ταράτσας και κοίταξε κάτω. Ο δρόμος είχε γεμίσει από μαύρα αυτοκίνητα και περιπολικά τα οποία με τα λαμπιόνια και τις σειρήνες τους, από ψηλά έδινα την εντύπωση ενός τσίρκο, το οποίο έδινε την παράσταση του δέκα ορόφους πιο κάτω…δεν απείχε και πολύ από την αλήθεια!

Είχε έρθει η ώρα! Καβάλησε το περβάζι και βρέθηκε στην άκρη του πεζουλιού της ταράτσας. Φώναξε κάτι στους μπάτσους με όλη τη δύναμη της ψυχής του, έκλεισε τα μάτια, πήδηξε και πέταξε μακριά.

Την επομένη ο “Κήρυκας (βάζεις όποια πόλη νομίζεις)” έλεγε στο πρωτοσέλιδο του με μεγάλα γράμματα: ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΠΙΑΣΕΤΕ ΤΟΝ VOOPERMAN ΚΩΛΟΜΠΑΤΣΟΙ ! ! !, ενώ από κάτω με μικρότερα γράμματα συμπλήρωνε: Αυτά ήταν, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, τα τελευταία λόγια του Μανόλη Βούπερη, τροφίμου του Δημοσίου Ψυχιατρικού Ιδρύματος Χ, λίγο πριν αυτοκτονήσει, πηδώντας από την οροφή του κτιρίου που τον φιλοξενούσε τα τελευταία 10 χρόνια. Οι γιατροί του, οι οποίοι οδηγηθήκαν στον ανακριτή κατηγορούμενοι για αμέλεια ασθενούς, στην απολογία τους ισχυρίστηκαν ότι ο εν λόγω ασθενής έπασχε από χρόνιο σύνδρομο καταδίωξης!

Η αλήθεια ήταν όμως διαφορετική…ο Vooperman είχε για πρώτη φορά πετάξει και εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να πετάει, πραγματικά ελεύθερος…

Gevende - Sleeping Pillow...Emna na maye zam

Την Τετάρτη 16 Απριλίου στο Liebe του Μύλου, δυο μουσικά σχήματα, με τις ευλογίες της Spinalonga Records ανέλαβαν να δώσουν ηχόχρωμα σε μια βραδιά μιας μουντής καθημερινής που συνήθως τίποτα δε συμβαίνει στη Θεσσαλονίκη...φαινόμενο όχι τόσο θεσσαλονικιώτικο όσο καθαρά επαρχιακό και ας καυχιέται η πόλη ότι είναι η δεύτερη σε πληθυσμό στην Ελλάδα! Τα συγκροτήματα ήτανε οι δικοί μας Sleeping Pillow και οι, μέχρι πρότινος άγνωστοι σε μένα, Gevende εκ Τουρκίας. Πράγματι, δεν ήξερα τι θα μου επεφύλασσε η συγκεκριμένη βραδιά αφού τους πρώτους τους γνώρισα μέσω της myspace σελίδας τους (ελλείψει δίσκου …προς το παρόν τουλάχιστον) ενώ από τους δεύτερους είχα καταφέρει να ακούσω ένα και μοναδικό κομμάτι μέσω ραδιοφώνου, (958…δεν φαντάζομαι να τους έχει παίξει και κανένας άλλος σταθμός αφού δεν πρόκειται για κάποιο mainstream συγκρότημα) γεγονός που από μόνο του δε σου επιτρέπει να σχηματίσεις κάποια άποψη για τη δουλειά τους.

Μην έχοντας κάτι καλύτερο να κάνω και λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι οι Sleeping Pillow ήταν από τα συγκροτήματα που θα ήθελα να δω ζωντανά, έτσι ώστε να έχω μια σχετικά ολοκληρωμένη άποψη, καθώς και τον παράγοντα συναυλιακή έκπληξη (Gevende), ο οποίος μέχρι τώρα μόνο θετικά έχει λειτουργήσει (βλ. 16 Horsepower και Lanterna), η απόφαση να διανύσω 45km μετά από 11 ώρες δουλειάς και να βρεθώ στο Μύλο, δεν πάρθηκε και με ιδιαίτερη δυσκολία, τουναντίον.

Έφτασα στο Μύλο ακριβώς την ώρα που είχε ανακοινωθεί ότι θα ανοίξουν οι πόρτες (9:00) και διαπίστωσα με λύπη μου ότι η προσέλευση του κόσμου εκείνη την ώρα ήταν από μικρή έως ανύπαρκτη! Θεώρησα ότι ήταν ακόμη νωρίς και έπιασα τον εαυτό μου να κάνει την αισιόδοξη σκέψη ότι αργότερα ο κόσμος θα έκανε την εμφάνιση του, άλλωστε Έλληνες είμαστε, την καθυστέρηση την έχουμε στο αίμα μας. Πέρασα της πόρτες του Liebe, εναπόθεσα τα πράγματα μου σε ένα stand και αφού πήρα κάτι να πιω περίμενα να πάει 9:30 για να ξεκινήσει η συναυλία (που σιγά μη ξεκινούσε 9:30).

Στο διάστημα αυτό έκανε την εμφάνιση του αρκετός κόσμος, που όμως δεν ήταν τόσο πολύς ώστε να δικαιολογεί την παρουσία ενός συγκροτήματος από το εξωτερικό, το οποίο στο είδος του έχει καταφέρει να φτιάξει σχετικά ένα όνομα, πέραν των συνόρων της χώρας του. Δυστυχώς το κοινό της Θεσσαλονίκης επέλεξε να μην παραστεί για ακόμη μια φορά σε μια συναυλία και από την επομένη να αρχίσει πάλι τη γκρίνια για την ανυδρία των live στην πόλη του. Ευτυχώς η μικρή μου πόλη, έδωσε το βροντερό της παρόν στέλνοντας 10 αντιπροσώπους, δηλαδή περίπου το 10% του κοινού εκείνης της βραδιάς. Το μόνο κακό ήταν πως δεν είχαμε προσυνεννοηθεί μήπως και νοικιάζαμε ένα mini van (!!!). Παρά τη δυναμική συμμετοχή της επαρχίας και τη μικρή συμμετοχή της επαρχιακής μεγαλούπολης, η βραδιά από την άποψη της παρουσίας του κόσμου, δυστυχώς, δε σώθηκε, με πιθανή συνέπεια την μη διοργάνωση αρκετών συναυλιών στο μέλλον. Ηθελέστα και παθέστα!

Αφού πέρασε μια ολόκληρη ώρα (!) από την ώρα που θα έπρεπε να είχε κάνει την εμφάνιση του το πρώτο συγκρότημα και αφού είχα βαρεθεί τη ζωή μου να περιμένω να ξεκινήσει επιτέλους αυτή η βραδιά, μάλλον μαζί μου βαρέθηκαν και τα συγκροτήματα και αποφάσισαν να βάλουν επιτέλους μπροστά τις μηχανές τους. Έτσι λοιπόν έκαναν την εμφάνιση τους περί τις 10:30 οι Sleeping Pillow. Ένα συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη, με μια αρκετά ενδιαφέρουσα δουλειά, η οποία δεν έχει τυπωθεί ακόμη σε cd, κάτι το οποίο όμως, απ’ όσο ξέρω, πρόκειται να αλλάξει σύντομα. Progressive, alternative και ανατολίτικοι ήχοι και ρυθμοί, είναι αυτά τα οποία χαρακτηρίζουν τον ηχό τους, όλα παιγμένα με αξιοπρέπεια, καταφέρνουν και μετατρέπουν το τελικό αποτέλεσμα σε κάτι παραπάνω από απλώς ικανοποιητικό. Όπως προανέφερα, το να τους δω σε κάποιο live, ήταν το κομμάτι που έλειπε από το puzzle που θα ολοκλήρωνε την θετική εικόνα που είχα πλάσει για αυτούς. Και αυτή η βραδιά θα ήταν Η ιδανική, εάν αντί για το κομμάτι που μου χαρίσανε, μου έδιναν ένα στο οποίο:

1. Θα υπήρχε ψυχή στα τραγούδια που έπαιξαν (τεχνικά οι μουσικοί ήταν άψογοι για να λέμε και του στραβού το δίκιο, με εξαίρεση τη φωνή η οποία κινήθηκε μέτριο προς ικανοποιητικό επίπεδο)

2. Τα παραδοσιακά όργανα δεν θα ήταν απών (το Black Sea με ηλεκτρική κιθάρα αντί λύρας; Έλεος!)

3. Κάποια από τα μέλη του συγκροτήματος δεν θα είχανε το ύφος 10 καρδιναλίων

4. Όπου ο μπασίστας δεν θα είχε καθ’ όλο το 45’ set, γυρισμένη την πλάτη του στο κοινό (ναι μέχρι και αυτό με πείραξε, το να έχεις γυρισμένη την πλάτη στο κοινό σου, το λιγότερο που μπορεί να χαρακτηρισθεί, είναι αγένεια!)

5. Ο ήχος θα ήταν καλύτερος…καλά το τελευταίο το παίρνω πίσω, μιας και η ευθύνη βαρύνει τον ηχολήπτη και όχι τους καλλιτέχνες….μα τι μάπα ηχολήπτης ήταν αυτός; Και “κεφάλι” μου έκανε και τον ήχο των παραδοσιακών οργάνων με το ζόρι άκουσα…ήταν που ήταν ελλιπή, ήρθε και τα αποτελείωσε!

Αυτό το βασανίστηκα μέτριο live, έλαβε τέλος περίπου στις 11:15, αφήνοντας με, με μια διφορούμενη άποψη για τους Sleeping Pillow…πολύ όμορφη δουλειά στο studio, μάπα στη σκηνή!

Η αρχική μου ελπίδα, λοιπόν, για μια πολύ όμορφη βραδιά, με απογοήτευσε οικτρά, μ’ αποτέλεσμα να εναποθέτω, πλέον, όλες μου τις ελπίδες για ένα όμορφο κλείσιμο της βραδιάς, στους Gevende, κοινώς στο συγκρότημα kinder έκπληξη. Το εν λόγω συγκρότημα έκανε την εμφάνιση του στις 11:30. Απαρτιζόταν από 5 μουσικούς και με το πρώτο κιόλας κομμάτι τους κατάφεραν να διαλύσουν τα σύννεφα υπνηλίας που είχαν δημιουργήσει οι Sleeping Pillow την προηγούμενη ώρα. Στο δεύτερο τραγούδι, τα άκρα μου συμμετείχαν ασυναίσθητα στους ρυθμούς που έδινε το συγκρότημα ενώ στο τρίτο κατάφερα να βγω από τον λήθαργο εξολοκλήρου και προσπαθούσα να απορροφήσω κάθε εικόνα και κάθε ήχο που είχαν να μου προσφέρουν! Η μουσική τους, μια μίξη από ανατολίτικα, βαλκανικά, jazz και funk στοιχεία φιλτραρισμένα μέσα από μια εναλλακτική αισθητική (οι ίδιοι απλά το χαρακτηρίζουν psychedelic folk), παντρεμένη με μια φωνή υπέροχη. Όλα τους παιγμένα με τέχνη περίσσια και δοσμένα με τόση ψυχή που σε καθηλώνανε και σε κάνανε να μη μπορείς να χορτάσεις τις μελωδίες τους ενώ στο τέλος του κάθε τραγουδιού, ένιωθες ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο ευχαρίστησης στο πρόσωπο σου!

Είχα να νιώσω έτσι από τη συναυλία των Lanterna και από ότι φάνηκε, δεν ήμουν ο μόνος, καθώς το κοινό επεφύλαξε θερμή υποδοχή στους Τούρκους ενώ όσο περνούσε η βραδιά γινόταν όλο και πιο εκδηλωτικό, με αποτέλεσμα τα κενά μεταξύ των τραγουδιών να γίνονται όλο και μεγαλύτερα λόγω των επευφημιών του!

Οι Gevende είναι τα παιδιά της διπλανής πόρτας, τα οποία αν και προικισμένα με πολύ ταλέντο, το οποίο ξέρουν να εκμεταλλευτούν στο έπακρο, εξακολουθούν να αισθάνονται σαν κάποιοι από εμάς, να συμπεριφέρονται σαν κάποιοι από εμάς με αποτέλεσμα να είναι απολύτως προσιτοί. Έτσι χωρίς να δείξουν καμιά μορφή έπαρσης, βιώνοντας τα τραγούδια, ξεδίπλωσαν το ταλέντο τους με τρόπο αριστοτεχνικό και άκρως επαγγελματικό, δίχως να διαχωριστούν από τον κόσμο. Κατάφεραν με τον τρόπο αυτό να κερδίσουν μια θέση στην καρδιά όλων όσων τους παρακολούθησαν εκείνο το βράδυ. Παράδειγμα προς μίμηση για πολλά εγχώρια (και όχι μόνο) συγκροτήματα τα οποία ούτε το ταλέντο τους έχουν, ούτε την φήμη τους. Παρόλα αυτά η συμπεριφορά τους συχνά αγγίζει τα όρια της ύβρης.

Με αυτά και με εκείνα οι Gevende μας κράτησαν συντροφιά μέχρι τη μία και τέταρτο, κλείνοντας μια βραδιά η οποία εξελίχθηκε πολύ όμορφα. Τις μέρες που ακολούθησαν το cd τους “έλιωσε” να παίζει στο αυτοκίνητο και στο σπίτι, και την επόμενη φορά που θα αποφασίσουν να επισκεφτούν τη χώρα μας, σίγουρα θα δηλώσω και πάλι παρών!

Όσο για τους Sleeping Pillow…ακούγοντας ξανά τα τραγούδια τους, θεωρώ πως πρέπει να τους δώσω ακόμη μια ευκαιρία, μήπως και το κομμάτι του puzzle που μου χαρίσανε στις 16 Απριλίου, ήταν όντως λάθος. Ο δίσκος όταν θα κυκλοφορήσει, πιστεύω πως θα καταφέρει να αποκομίσει κολακευτικά σχόλια, και αν καταφέρουν να μεταφέρουν το συναίσθημα που βγάζουν στη studio δουλειά τους και επί σκηνής, σίγουρα θα είναι από τις πιο αξιόλογες live μπάντες της Ελλάδας. Αν όχι, για μένα τουλάχιστον δεν θα υπάρχει λόγος να τους δω ξανά. Η υπόθεση Sleeping Pillow θα ξεκαθαρίσει στην επόμενη συναυλία τους. Ένα αναμονή λοιπόν.

myspace: Spinalonga Records, Sleeping Pillow, Gevende

Back to the future....

Που είναι η αδερφή μου ρε γαμώτο….θα έπρεπε να είχε έρθει μέχρι τώρα από το γυμναστήριο…βαριέμαι μοναχός μου…ας της τηλεφωνήσω μήπως και ψήνεται να πάμε για καμιά μπύρα να προετοιμαστώ αν είναι, ψυχολογικά για έξοδο…

Παίρνω λοιπόν το κινητό, εντοπίζω το όνομα ΚΑΡΝΤΑΣΙ πατάω το Yes και περιμένω….τουουουοτ……τουουουουουτ……τουουουουουτ….

- Ναι; Μου απαντάει μια αντρική φωνή….αντρική προς το εφηβική για να είμαι ακριβής

- (Ώπα: Ποιος μαντραχαλάς είναι αυτός;….Κοιτάω το κινητό μήπως και κάλεσα κάποιον άλλο αριθμό από λάθος, αλλά μπα…η οθόνη εξακολουθεί να γράφει ΚΑΡΝΤΑΣΙ)

- Ναι; Μπαμπά;

- Ο…Ορίστε;!;! (απάντησα με μια διστακτική φωνή που μου βγήκε εντελώς ασυναίσθητα από την έκπληξη)

- Τι θες πάλι ρε μπαμπά; Μου είπε η φωνή κάπως μπριζωμένη

- (………)

- Έλα μπαμπά; Μ’ ακούς;

- (….Μπαμπά; Ποιος; Εγώ; Μα που πήρα; Ποιος είμαι; Βασικα….) Ποιος είσαι; Κατάφερα να ψελλίσω

- Ρε μπαμπά τι θες;

- ……( η αλήθεια είναι πως πάγωσα)

- Άντε γαμ#@%…… και μου το έκλεισε!

Και έμεινα με το κινητό στο χέρι….τι έγινε; Ποιος ήταν αυτός; Γιατί με αποκαλούσε μπαμπά; ….και τότε μου ήρθε…then it hit me όπως λένε και οι Γερμανοί οι φίλοι μας…είχα απευθείας σύνδεση με το μέλλον! Μου αποκαλύφθηκε το μέλλον! Μου φανερώθηκε ο δρόμος προς τον παράδεισο! Μου μίλησε ο Θεός, πώς αλλιώς να το πώ; Hallelujah!!!! Απίστευτο!! Μίλησα με το γιό μου και δεν το πήρα χαμπάρι! Θα κάνω γιο! Δηλαδή…θα κάνω οικογένεια! Να χαρώ; Να λυπηθώ; (σε τέτοιο κόσμο που ζούμε μάλλον το δεύτερο θα έπρεπε). Να το πω στους γονείς μου να ησυχάσουν και αυτοί επιτέλους; Ουφ!!! Έφυγε ένα βάρος από πάνω μου, τα χρόνια περνάνε και δεν λέει να τα περάσω μέσα στην αβεβαιότητα. Τουλάχιστον τώρα κάτι ξέρω, θα κάνω γιό. Κάτι είναι και αυτό. Ένας διάδοχος που θα με φροντίσει στα δύσκολα μου χρόνια! Πως δεν το συνειδητοποίησα νωρίτερα…μου γεννήθηκαν τόσες απορίες τώρα….ποια είναι η μάνα του; Πώς είναι στο μέλλον; Πού ζούμε; Πώς περνάμε; Καταραμένε μπαμπά, που το είχες το μυαλό σου; Τζακ-ποτ σου έκατσε και το έχασες…. αλλά που θα μου πάει, αφού κατάφερα μια φορά να βγάλω γραμμή με το μέλλον σίγουρα θα το καταφέρω ξανά, έχω πίστη! Και εκείνη τη φορά όλα θα γίνουν όπως πρέπει! Θα μιλήσω με τη κοράκλα μου (και όχι με τον αχαϊρευτο τον υιό μου!) για όλα αυτά που με τρώνε, θα μάθω όλες τις απαντήσεις και όλα θα είναι τέλεια!

Τι;

Μη μου πεις ότι δεν θα κάνω κόρη!!! Θα μελαγχολήσω….

Praise the lord brother, praise the lord sister! The future is ours!

Amen!

dap-shoo-wah-doo-wha-doo

- Sister….ρε γαμώτο τι είναι αυτά;
- Ποια είναι, τι;
- Αυτές οι γραμμές στο λαιμό μου…περίεργες…σαν χαρακιές…Έχεις και εσύ τέτοιες;
- Όχι δεν έχω.. Αυτά είναι ρυτίδες….

Και έμεινα παγωτό...Ρυτίδες; Ρυτίδες στο λαιμό; Στο δικό μου λαιμό; Δεν γίνετε αυτό, μάλλον δεν θα είδα καλά. Δεν θα είδε η αδερφή μου καλά…ξανακοιτάζομαι στον καθρέφτη, μήπως και έχει αλλάξει κάτι, αλλά οι γραμμές παραμένουν εκεί αεικίνητες, αδιάψευστος μάρτυρας ενός και μόνο πράγματος….ΓΕΡΝΑΩ! Γερνάω και δεν το παίρνω χαμπάρι….ποιος ξέρει πόσο καιρό είναι αυτές οι δυο γραμμές εκεί ή μήπως δεν ήταν και εμφανίστηκαν τώρα; Μήπως έχει σημασία; Γεγονός είναι πως ο σφριγηλός νεανικός λαιμός μου είναι πλέον παρελθόν και τη θέση του έχει πάρει ένας λαιμός όχι τόσο νεανικός αλλά όχι και ηλικιωμένος…ένας λαιμός κάπου στο ενδιάμεσο, αναποφάσιστος για το τι θέλει να είναι…Ρυτίδες έχω και στο πρόσωπο, αλλά το διακοσμούν εδώ και αρκετά χρόνια, καθώς ξεκίνησαν ως ρυτίδες έκφρασης και δεν μπορώ να ξέρω αν συνεχίζουν να συστήνονται ως τέτοιες ή αν έχουν αλλάξει ιδιότητα λόγω ηλικίας…όπως και να έχει τόσα χρόνια πάνω μου τις έχω συνηθίσει, αυτές στο λαιμό όμως είναι ένα φρούτο τελείως διαφορετικό. Είναι οι ρυτίδες που έχουν την μαγική ιδιότητα να σε αγχώνουν! Όχι τόσο επειδή “σπάει” η εικόνα σου προς τα έξω, όσο για το ποιος είσαι, που είσαι και τι κάνεις. Βλέπεις ρυτίδες και αρχίζεις τις σκέψεις…μούμπλε μούμπλε εδώ και ένα χρόνο και κάτι βαδίζω σε νέα δεκαετία…μούμπλε μούμπλε τι έχω κάνει μέχρι τώρα; Πόσοι από τους στόχους μου έχουν επιτευχθεί; Πόσα όνειρα έχω αφήσει πίσω; Μούπλε μούπλε πόσοι άνθρωποι πέρασαν από τη ζωή μου παίρνοντας και ένα κομμάτι μου μαζί τους; Πόσοι από αυτούς το αξίζανε και πόσοι όχι; Ποιους από αυτούς δεν έπρεπε να χάσω; Μούπλε μούμπλε…και μετά μου έρχονται στο νου αυτοί οι οποίοι έφυγαν νωρίς και μελαγχολώ ακόμη περισσότερο…τελικά ένα πράγμα είμαστε μόνο…εφήμεροι! Όσο και αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε, αυτό είμαστε, και η ματαιοδοξία μας είναι αυτό που κάνει να θέλουμε να κάνουμε πράγματα τα οποία θα μπορούμε να επιδεικνύουμε και να τα αφήσουμε πίσω μας, σαν ένα σημάδι που να λέει ότι περάσαμε και εμείς από εδώ. Είμαι αρκετά ματαιόδοξος λοιπόν; Μάλλον είμαι και γι’ αυτό δεν θα το βάλω κάτω. Όσα όνειρα χάθηκαν, χάθηκαν δεν θα τα βάψω μαύρα. Νέα παίρνουν τη θέση τους και ξανά προς τη δόξα τραβούν. Νέα, όμορφα και ευέλικτα, για να μπορούν να προσαρμόζονται εύκολα στις απρόβλεπτες συνθήκες, έτσι ώστε να μη μείνω ξέμπαρκος. Όσο για τους ανθρώπους που μπαίνουν και βγαίνουν από τη ζωή μου…εδώ μάλλον θα πρέπει να κάνω λίγο κράτη, μιας και αν συνεχίσω με αυτό το ρυθμό, δεν βλέπω να μένει “πρίζα” από τον εαυτό μου. Και δεν μιλάω για τους πέντε που έχω μόνιμα γύρω μου οι οποίοι και παίρνουν και δίνουν, μ’ αποτέλεσμα το κενό να αναπληρώνεται αμέσως, μιλάω για τους περιφερειακούς, που όσο εύκολα έρχονται, άλλο τόσο εύκολα χάνονται καθώς και για το έκτο άτομο, το οποίο ακόμη δεν έχει βρεθεί για να “καλύψει” τη κενή θέση. Αρκετές έως τώρα οι υποψήφιες, αλλά αποδείχτηκε πως καμία έως τώρα δεν είχε τη κατάλληλη υπομονή ή και να την είχε, για τον Χ, Ψ λόγο η “συνεργασία” δεν μπόρεσε να ευδοκιμήσει….που να μη κολλούσα βαρέα και ανθυγιεινά!
Με αυτά και με αυτά, ξεχνάω τις ρυτίδες και όλα εκείνα που έχουν βαλθεί να μου ρίξουν την ψυχολογία, και κοιτώ μπροστά. Επαναπροσδιορίζω τους στόχους μου και βουρρρ για την επίτευξη του καλύτερου δυνατού. Το μόνο που πρέπει να προσέχω είναι να μη πάρουν τα μυαλά μου αέρα, και επιχειρήσω να κάνω πράγματα τα οποία δεν μπορώ ή δεν πρέπει να κάνω, μ’ αποτέλεσμα να λιώσουν τα “φτερά” μου και φάω τα μούτρα μου, όπως ο Ίκαρος. Ευτυχώς που υπάρχουν και τραγούδια σαν το…εμμμ από τους…..ουουφφφ αυτό μωρέ που λέει dap-shoo-wah-doo-wha-doo….έλα από το δίσκο που έχει και το....εμμμ αυτό που λέει και beep beep μωρέ!….Κατάλαβες ή τζάμπα χτυπιέμαι;

Α να γεια σου, αυτό! ;)
Για το τελευταίο είναι σίγουρο πως δεν ευθύνεται το νερό!!!

Huh???

Σήμερα δεν πήγα στη δουλειά. Ο λόγος μια πονεμένη ιστορία που δε θα αναλύσουμε ούτε σήμερα και μάλλον ούτε ποτέ. Ήμουν λοιπόν ξάπλα ολημερίς και έλιωσα τα μάτια μου μπροστά στην τηλεόραση. Είδα όλα τα πρωινάδικα και ένα σωρό άλλα ευτράπελα σόου μα τίποτα δεν κατάφερε να με εκνευρίσει περισσότερο από το μεσημεριανό δελτίο ειδήσεων του Mega.
Θέμα: Η απεργία του Μετρό και του ΗΣΑΠ
Τίτλος: Απεργία του Μετρό και του ΗΣΑΠ. Νεκρώνει η Ελλάδα!
Εμμμ... Συγνώμη που σας το χαλάω, αλλά η Αθήνα δεν είναι όλη η Ελλάδα. Και πάλι συγνώμη δηλαδή αλλά όσοι ζούν στην Αθήνα άλλοι τόσοι ζουν εκτός αυτής. Και προσωπικά χέστηκα για το αν λειτουργεί το Μετρό και ο ΗΣΑΠ μιας και η καθημερινότητά μου δεν επηρεάζεται επουδενί από αυτό. Για αυτό που δεν μπορώ να πω ότι χέστηκα είναι ο σνομπισμός που επιδεικνύουν τα κανάλια εθνικής (υποτίθεται) εμβέλειας απέναντι στην επαρχία. Και δεν είναι θέμα κόμπλεξ όπως μερικοί ίσως προτρέξουν να πουν... είναι παράπονο. Παράπονο που κανείς από αυτούς δεν ασχολείται και δεν προβάλλει και τα δικά μας προβλήματα και τη δική μας καθημερινότητα και πραγματικότητα. Νιώθω ότι θέλουν να μας περάσουν ότι η πραγματικότητα της Αθήνας είναι και η δική μας, όμως δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι έτσι.
Κάποτε υπήρχε μια εκπομπή η οποία ονομαζότανε "Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα" και χαμογελώ με πίκρα...τόσα χρόνια και ακόμη δεν καταφέραμε να το αλλάξουμε αυτό...λέω λοιπόν... Μήπως η αυτοδιάθεση, τώρα που παίζει και τόσο πολύ σαν σενάριο, τελικά δεν είναι και τόσο κακή ιδέα; Μήπως αν τους φύγουμε θα εκτιμήσουν αυτό που είχαν και χάσανε;
Θεωρώ ότι δε θα τους καίγεται καρφί, γιατί πάντα έτσι ήταν η Αθήνα απο αρχαιοτάτων χρόνων.... μόνο για την πάρτη της. Όποιος ακολουθήσει καλώς όποιος όχι...περαστικά μας!
Να δεις που και αυτό, με το νερό θα έχει να κάνει!

Α.Ρ.Η.

12:03...μόλις επέστρεψα σπίτι, μετά από μια Πεμπτιάτικη έξοδο η οποία σε χρόνο και μέρος ανύποπτο μεταράπηκε σε μια έξοδο πολιτικής να το πω;...χμμμμ.... κοινωνικής να το πω;...χμμμ μάλλον κοινωνικοπολιτικής (για να είμαι δίκαιος ως και προς τους δυο όρους) συζήτησης! Και ποιός θα το φανταζότανε ότι όλα θα ξεκινούσανε από ένα τραγούδι των Sleeping Pillow (το ποιό, δεν έχει σημασία). Μετα μπύρας και μουσικής, λοιπόν, καταλήγω στα ακόλουθα συμπεράσματα-ερωτήματα...Πότε θα έρθει ο πρίγκιπας να μας δώσει το φιλί που θα μας ξυπνήσει από τον λήθαργο στον οποίο έχουμε πέσει; Πότε θα φτάσει ο κατάλληλος κόμπος στο χτένι; (Και λέω "κατάλληλος" γιατί απ' ότι έχω καταλάβει το χτένι έχει πολύ αραια "δόντια") Πως καταφέρνουμε πάντα να βρισκόμαστε με την πλευρά των άπορων και πάντα να ζητούμε ελεημοσύνη, παρά τα 27 χρόνια παρουσίας μας στην Ε.Ε.; Πώς θα γίνει να πάψουμε να ζηλεύουμε όλους αυτούς εκεί έξω, που έχουν όλα αυτά που θα έπρεπε και εμείς να έχουμε και που για κάποιο ανεξήγητο λόγο δεν τα έχουμε; Μήπως αν ψάξουμε λιγάκι παραπάνω θα διαπιστώσουμε ότι τα έχουν μαζέψει όλα, κάποιοι λίγοι και καλοί, και εμείς οι "κακοί" απλά να πάμε να "κουρευτούμε"; Μήπως....; Μήπως....;
Τελικά η ζωή σε αυτόν τον τόπο είναι γεμάτη ερωτήματα για τα οποία όλοι έχουμε τις κατάλληλες απαντήσεις, αλλά κανείς δεν τις δίνει....κρατάμε το στόμα μας κλειστό και φυλάμε τις σκέψεις για τον εαυτό μας , φαντάζομαι ως ενθύμιο για μια όχι και τόσο μακρινή εποχή, όπου όχι μόνο δεν θα μπορούμε "αντιδραστικά" να σκεφτούμε, αλλά να σκεφτούμε γενικά...εναποθέτω τις ελπίδες μου στο κάρβουνο και στο καζάνι που βράζει...ήδη τα διπλανά καζάνια έχουν σκάσει ...παίζει το επόμενο να είναι το δικό μας, και όλα μετά από αυτό ίσως να είναι διαφορετικά...από τη φωτιά γεννιέται ζωή...βρε λες σε 10 χρόνια τελικά όντως να τα βλέπουμε και να γελάμε;


Υ.Γ. Από αυτό τον τόπο ελάχιστοι πέρασαν με καθαρή ματιά που είχαν το θάρρος να πούνε τόσο γι' αυτά που βλέπανε όσο και για αυτά που σκέφτονταν, και γι'αυτό αυτός ο τόπος τους τίμησε με διασυρμό, με παραγκωνισμό, με έναν ατιμωτικό θάνατο ή απλά με έναν αποκεφαλισμό...κρίμα γιατι ίσως τώρα τα ερωτήματα μας να μην ήταν και τόσα πολλά...τόσα χρόνια, τόσοι αιώνες... δε γίνεται μάλλον το νερό θα φταίει!

FFW People

Φορές, φορές αντιλαμβάνομαι ότι κατά γενικό κανόνα, οι άνθρωποι διακρίνονται σε δυο κατηγορίες. Σε αυτούς που ζουν τη ζωή τους με τον ευρέως αποδεκτό τρόπο, δηλαδή μέχρι τα 18 σχολείο, στη συνέχεια κάποιου τύπου σπουδές, μια δουλειά, ένας γάμος, παιδιά, και πάλι δουλειά, μπορεί ένα διαζύγιο και μετά ακόμη ένας γάμος, φυσικά κι άλλα παιδιά, σύνταξη, εγγόνια, άντε ίσως και κανένα δισέγγονο και τελικώς ο θάνατος…κάποιοι καταφέρνουν να τηρήσουν το σχέδιο, άλλοι πάλι, άθελα τους επισπεύδουν τη διαδικασία και μεταπηδούν κατευθείαν στο τελευταίο στάδιο. Υπάρχουν και οι άλλοι…..αυτοί που αποφασίζουν να τα ζήσουν όλα στο FFW, σαν να φοβούνται ότι δεν θα προλάβουν, και βιάζονται να χωρέσουν μια ζωή σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Αυτοί οι άνθρωποι συνήθως μεγαλώνουν πιο νωρίς, παντρεύονται όταν είναι ακόμη παιδιά, κάνουν παιδιά ενώ οι ίδιοι είναι παιδιά, δουλεύουν όταν οι άλλοι σπουδάζουν και επιλέγουν αντί της φυσικής χρονικής φθοράς, να καούν με τον δικό τους τρόπο, όταν οι συνομήλικοι τους ακόμη πλάθονται και βλέπουν μια ζωή ολόκληρη να τους περιμένει….το τέλος τους, ως επί το πλείστον, βίαιο, απροσδόκητο, σαν μια έκρηξη που καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμα της και που μπροστά στη θέα της απλώς παγώνεις, νιώθοντας ανήμπορος να αλλάξεις την τροπή των γεγονότων.
Θα μπορούσε η κατάσταση να είναι διαφορετική; Θα μπορούσαν να παρατείνουν τη φωτιά, αν κόβανε ταχύτητα; Μπορεί και ναι, μπορεί και όχι. “Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον”, έλεγαν οι αρχαίοι ημών(;) (μπορεί και υμών) πρόγονοι, εάν θεωρήσουμε ότι αποδεχόμαστε την ύπαρξη της μοίρας, του πεπρωμένου, του ριζικού κτλ κτλ.
Καλό σου ταξίδι Χρήστο…στη σκέψη μου σε έχω και θα σ’ έχω πάντα, σαν τον ξένοιαστο και χαμογελαστό νέο που γνώριζα πριν χρόνια, τότε που ακόμη η ανάγκη της φθοράς δεν είχε κάνει την εμφάνιση της…
Εις το επανιδείν.